Dukan Amca Selam Ben Geldim

Bir sabah uyandım . 27 yaşında ve 110kiloydum . Sevmediğim bir şehirde sevmediğim bir işi yapıyordum . Üstelik bu şehirde iki arkadaştan ve işte olan tuhaf varlıklardan başka tanıdığım kimse yoktu . Yüzlerce diyet yüzlerce kür uygulamıştım ama hiçbirinin sonunu getirememiştim çünkü midem değildi aç olan beynimdi. Duygusal olarak aç olan biri ne yaparsa yapsın zayıflayamazdı. Nitekim hunharca yedim aylarca en kötü nasıl beslenilebilirse öyle beslendim. Sonuç 110 kilo ,hareket edemeyen ben . Hiç aşık olmadım hiç aşık olunan bir kadın olmadım . Depresyonu bahane eden sürekli geleceğe dair planlar yapan ama hiçbirini uygulamayan nefret ettiğim bir insan dönüştüm. 1 hafta önce artık dur demenin vakti geldiğini anladım. Bir kere ipin ucunu kaçırdığınız da bilirsiniz  o anı . İnsanların sürekli sürekli eleştirdiği kanser olacaksın vs. dediği dukan diyetine başladım en nihayetinde . Yürümeye ve mekik çekmeye başladım hali hazırda yalnızca 4 kilo verdim lakin bu bile beni fazlasıyla mutlu etmeye yetti. Evet geceleri aç uyuyorum açlıktan midem bulanıyor içimden sürekli geçecek dayan diyorum . Evet bu sefer savaşıyorum hatırladığım tüm o tadları unutmaya çalışıyor yemek yapıyorum . Her gün işe yemek götürüyorum . Her gün -3 de yürüyorum . Bilmem sonu nolur ama bu sefer pes etmek niyetinde değilim. Bu blog kendi kendime konuştuğum bir yer olacak . Ara sıra yediklerimi yazdığım belki fotoğraf eklediğim . Kilo değişimlerimi takip ettiğim ve bolca içimi döktüğüm . Hoşbulduk yarı-yeni hayat .